مشکل دختران باھوش: دشمنی در درون (از دست ندهید)

 با احتمال زیاد، این تفاوت مربوط به انواع بازخوردی است که از والدین و معلمان در دوران کودکی دریافت میکنند. تنها تفاوت چگونگی "تفسیر" پسران و دختران از مشکل بودن یک تکلیف درسی بود؛ یعنی برداشت شان از خودشان در هنگامی که با تکلیفی روبرو می شدند که ظاهرا یادگیری آن سخت بود. دختران که در دوران رشد زودتر توانایی کنترل بر خود را به دست می آورند و بهتر می توانند از دستورات پیروی کنند، اغلب به خاطر "خوب بودن" شان ستوده می شوند. هنگامی که این دختران در مدرسه نمره های خوبی می گیرند، به آنها می گویند "بسیار باهوش" یا "بسیار زیرک" هستند، یا اینکه چه دانش آموز خوبی هستند. این نوع ستایش تلویحا به این معناست که صفاتی مانند زیرکی، باهوش بودن، و خوب بودن خصوصیاتی هستند که شما یا "آنها را دارید" یا "آنها را ندارید". در مقابل پسران، در دورن رشد معمولا تخس و غیرقابل کنترل هستند. تلاش برای آنکه پسران آرام بنشینند و به موضوعی توجه کند، کاری سخت برای پدر یا مادر یا معلم است. در نتیجه پسران بازخورد بیشتری که بر تلاش شان تاکید دارد، دریافت می کنند (برای مثال "اگر فقط حواست را جمع می کردی، می توانستی یادش بگیری" یا "اگر یک کمی بیشتر تلاش کنی، می توانی درست انجامش دهی.") نتیجه نهایی این است که هنگام رویارویی با آموختن مطلبی جدید که واقعا مشکل است، دختران ناتوانی ظاهری شان را نشانه ای از "خوب" یا "باهوش" نبودن شان می شمارند، و برعکس پسران آن را نشانه ای از تمرکز کردن و تلاش بیشتر.

دشمنی در درون ما این باورها را اغلب به طور ناخودآگاه، در طول زندگی حفظ می کنیم. و از آنجا که به خصوص دختران باهوش احتمالا توانایی های شان را ذاتی و تغییرناپذیر می دانند، به زنانی بدل می شوند که بیش از حد به خودشان سخت می گیرند - زنانی که زود به این نتیجه می رسند که فاقد خصوصیاتی هستند که برای موفقیت در یک زمینه معین لازم است، و در نتیجه بسیار زود تسلیم می شوند. حتی اگر شرایط نامساعد خارجی برای زنانی که در حال ارتقا در یک سازمان است، رفع شود – همه نابرابری ها در فرصت ها، همه کلیشه های مردسالارانه، همه موانعی که زنان در حفظ تعادل میان کار و خانواده با آن مواجهند- زنان هنوز باید با این واقعیت روبرو شوند، که به علت باورهای اشتباه درباره توانایی های شان، ممکن است بدترین دشمن خودشان باشند.

 چند بار شده است که از چالش ها کنار کشیده اید و به اهدافی که مطمئن بودید آسان هستند، قانع شده اید؟ آیا کارهایی هست که مدت ها خودتان را قانع کرده باشید که هیچگاه در آنها موفق نخواهید شد؟ مهارت هایی که باور داشته باشید هرگز بر آنها مسلط نخواهید شد؟ اگر فهرست درازی از این موارد را در زندگی تان دارید، شاید شما هم از همین "دختران باهوش" باشید - و باور فعلی تان در این باره که در زندگی تان "درمانده اید"، ناشی از تصمیمی (هر چند شاید ناخودآگاه) باشد که خودتان برای تعیین کردن مسیر زندگی تان گرفته اید؛ و این تصمیم درست می بود، اگر واقعا استعدادها ذاتی و تغییرناپذیر بودند، در حالی که اینگونه نیست. جدا از اینکه استعداد شما چه باشد- هوش، خلاقیت، تسلط بر خود، فریبندگی، یا خوش اندامی- بررسی ها نشان داده اند که این خصوصیات کاملا تربیت پذیر هستند. هنگامی مسئله تسلط یافتن بر مهارتی مطرح است، تجربه، تلاش و پشتکار شما "به مقدار زیادی" اهمیت دارد. اگر دختری باهوش هستید، زمان آن فرا رسیده است که باور نادرست تان درباره چگونگی تاثیر استعداد را کنار بگذارید، و این واقعیت را بپذیرید که "همیشه" می توانید وضعیت تان را بهبود بخشید، و اطمینان به نفس تان را دوباره بازیابید تا بتوانید از پس هر چالشی برآیید که مدت هاست خود را در برابر آن بازنده دانسته اید.

کارول دووک و "چارچوب ذهنی" کارول دووک استاد دانشگاه استانفورد است و در پژوهش های بیش از 30 ساله اش به بررسی چگونگی و شیوه های تاثیر این باورها بر رفتارها و موفقیت افراد (self-beliefs) ایجاد باورها نسبت به خود پرداخته  است.

مهمترین دستاورد دووک در این حوزه مربوط باورها درباره هوش است. پژوهش گسترده او که به طور MindsetThe New Psychology of " مشروح در کتابش، "چارچوب ذهنی: روانشناسی جدید موفقیت آمده است بیانگر آن است که باورهای افراد درباره استعداد و هوش شان بسیار ،(Succes)) (2006 متغیر است. او به دو مجموعه معین باورها نسبت به خود، تحت عنوان "چارچوب های ذهنی" یا دیدگاه افراد درباره استعدادهای بالقوه شان اشاره می کند. در یک طرف طیف افرادی قرار دارند که موفقیت را ناشی از استعدادهای ذاتی، یا مادرزادی می دانند، و به نظرشان هوش تغییر نمی کند. به نظر دووک ، افراد دارای چنین دیدگاهی چارچوب ذهنی "ثابت " دارند. در مقابل دیگرانی هستند که موفقیت را نتیجه تلاش و یادگیری مداوم می شمارند ، و به نظرشان هوش می تواند تغییر کند. این باورها بیانگر یک چارچوب ذهنی مبتنی بر "رشد" است. پژوهش های دووک نشان می دهد که چارچوب های ذهنی اثرات عمده بر رفتار و کارکرد افراد، به خصوص در مواجهه با وظایف چالش آفرین دارد. بررسی های او نشان داده است که اغلب افراد که چارچوب ذهنی ثابت دارند از رویارویی با موقعیت های چالش زا پرهیز م یکنند، زیرا بسیار نگران شکست خوردن هستد. از دیدگاه فردی با چارچوب ذهنی ثابت شکست بیانگر نبود استعداد، و بنابراین نبود قابلیت یا هوش است. اما افرادی که چارچوب ذهنی رشدی دارند، به تقلا افتادن یا شکست را بخش طبیعی فرآیند یادگیری و فرصتی برای بهبود یافتن م یدانند. دووک معتقد است که این چارچوب ذهنی م یتواند در همه حوزه های زندگی شخص تاثیرگذار باشد، از موفقیت تحصیلی گرفته تا انتخاب های شخصی و حرف ه ای. باهوش بودن یا تلاشگر بودن؟ این مثال را در نظر بگیرید: دانش آموزی یک مسئله سخت ریاضی را با موفقیت حل می کند و آموزگارش با تحسین به او می گوید: "کارت عالی بود! معلوم است که استعداد ریاضی داری." این گفته چه بازخوردی بر باورهای این دانش آموز خواهد داشت؟ پژوهش دووک نشان می دهد که چنین بازخوردی – ستودن استعداد ذاتی- چارچوب ذهنی ثابت و این باور را که مهارت های ریاضی سرشتی هستند، تقویت می کند. به علاوه تحسینی که این باور را تقویت می کند، انگیزه سایر دانش آموزان و یادگیری شان در آینده را تضعیف می کند و باعث می شود که آنها از مسائل سخت تر پرهیز کنند تا از خودشان در برابر ناکامی محافظت کنند. حال وضعیتی جایگزین را در نظر آورید: هنگامیکه دانش آموز یک مسئله سخت ریاضی را حل می کند، آموزگار در واکنش می گوید: "کارت عالی بود! معلوم است که برای حل این مسئله خیلی تلاش کردی. آفرین به این تلاش!" این بازخورد چه اثر متفاوتی بر باورهای دانش آموزان خواهد داشت؟ دووک در بررسی هایش نشان داده است که این پاسخ- ستودن تلاش به جای هوش- این باور را در دانش آموزان تقویت می کند که موفقیت از طریق تلاش مداوم به دست می آید. پژوهش های دووک همچنین نشان می دهد که حتی هنگامی که دانش آموزی در انجام تکلیفی ناموفق است،

این نوع بازخورد به او می فهماند که به زحمت افتادن و شکست اموری طبیعی هستند، و تلاش عامل اصلی موفقیت نهایی است.

 

/ 3 نظر / 5 بازدید
آمد

این شرایط متفاوت شخصیتی جنس ها هست و یک چیز طبیعی.

جنس دوم؟

خیلی طولانی بود آرام!!!!!!!!!! واییییییییییییییییی خسته شدم آخرشم تا آخرش نخوندم![خجالت] ولی خوب بیشترشو خوندم خیلی جالب بود! ما دخترها کلاً خودمونو دست کم میگیریم!